Օրիթ Ֆոուքս Ռոթեմի «Սաբայա» կինոթատրոնը ֆիլմի մասին:
1940-ականներին Իտալիայում ստեղծվեց լրիվ նոր կինոլեզու: Ֆիլմերում սկսեցին սովորական մարդկանց պատկերել, նրանց կենցաղը, խոսել ակտուալ սոցիալական խնդիրների մասին, բարձրացնել ավանդաբար լռեցված թեմաներ: Պատկերել կյանքը ինչպիսին այն կա` առանց հղկելու ու չափազանցնելու:
Ի հակադրություն հնաոճ «հայրիկի կինոյին»` Կայե Դյու Սինեմա ամսագրից քննադատները` Տրյուֆոն, Գոդարը, Ռիվետը, Ռոմերը, Շաբրոլը, չունենալով ռեժիսորական կրթություն, իրենք են սկսում ֆիլմեր ստեղծել` փորձելով շտկել ֆրանսիական կինոյում իրավիճակը:
Փողոցների նեղվածքը, բաց տարածքների բացակայությունը երեխաներին զրկում են անգամ ֆուտբոլ խաղալու բերկրանքից:
Իտալական կինոն շարունակում է հետազոտել քրեական աշխարհը: Ռեժիսոր Ֆրանչեսկո Կոստաբիլեի խաղարկային դեբյուտը` «Կին. լռության օրենքը» նվիրված է նդրանգետայի բոլոր զոհերին և բոլոր ըմբոստ կանանց:
Ալեքսեյ Ֆեդորչենկոյի «Վերջին «Սիրելի Բուլղարիան» հիմնվում է խորհրդային մեծ գրող Միխայիլ Զոշչենկոյի ինքնակենսագրականի վրա (Սեմյոն Կուրոչկինը նրա բազմաթիվ կեղծանուններից մեկն է):
Օլա Յանկովսկայի «Անատոմիայում» դանդաղ տեմպը, քաղաքային մելանխոլիայի մթնոլորտը, երկար ստատիկ պլանները զուգահեռներ են ստեղծում Բեռլինյան դպրոցի ու Թայվանական նոր կինոյի հետ:
Այս տարի Ոսկե Ծիրանի շրջանակներում հայկական կարճամետրաժներին զուգահեռ ցուցադրվեցին նաև ֆիլմեր Վրաստանից, Իսրայելից, Պաղեստինից, Քուրդիստանից, Իրանից, Իրաքից, Հորդանանից, Եգիպտոսից:
Կոստա-Գավրասի բոլոր ֆիլմերի մասին: Թիրախում պետական համակարգն է:
Ոսկե ծիրան 2021-ի տարածաշրջանային համայնապատկերը ներառում էր ֆիլմեր Հարավարևմտյան Ասիայից` Վրաստան, Իրան, Իսրայել, Իրաք, Հորդանան և այլն:
Երկար սպասված «Ոսկե ծիրանը» վերջապես կայացավ, թեկուզ և ավելի ուշ` անսովոր հոկտեմբերին, ու մի քիչ ավելի փոքր ֆորմատով, բայց ֆիլմերի տպավորիչ ընտրանիով: Օրինակ` Կաննի մրցութային ծրագրից միանգամից 6 ֆիլմ ցուցադրվեց «Երևանյան պրեմիերաների» շրջանակներում: Հենց այդ ֆիլմերին էլ կանդրադառնանք այս հոդվածում:
20 ֆիլմ մանկության մասին