Օքսանա Կարպովիչի «Գաղտնալսվածները». ավիրված ուկրաինական քաղաքների և գյուղերի պատկերները մեկտեղվում են ռուս զինվորականների և իրենց մտերիմների գաղտնալսված հեռախոսազրույցների ձայնագրությունների հետ:
Ֆարազ Ֆեշարակի ֆիլմը Սերգեյ Փարաջանովի մասին չէ։
Այլ հող չկա. պաղեստինյան տասնինը գյուղակներից կազմված Մոսաֆեր Յաթա համայնքում բնակվելը հավասարազոր է շուրջօրյա գոյատևման և անվերջանալի մարտահրավերների ընդունման:
Յուպերը Կորեայում, Լինչը Տիեզերքում, դեպրեսիան միջնադարում. Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնի մրցանակակիր ֆիլմերի մասին:
Մոնտաժ և պրոպագանդա․ խորհրդային առաջին ֆիլմերը:
Կոլեկտիվ հիշողություն և մտահայեցողական շարժապատկեր:
Սիմաո Կայատեի «Շրջմոլիկը». ոչ մի մոգական ռեալիզմ, միայն տխուր, տաղտկալի իրականություն::
Մարիամ Չաչիայի և Նիք Վոյթի «Կախարդական լեռը». Վրաստանի հեռավոր սարերում թաքնված հիվանդանոցի ուրվականի մասին:
Օրիթ Ֆոուքս Ռոթեմի «Սաբայա» կինոթատրոնը ֆիլմի մասին:
1940-ականներին Իտալիայում ստեղծվեց լրիվ նոր կինոլեզու: Ֆիլմերում սկսեցին սովորական մարդկանց պատկերել, նրանց կենցաղը, խոսել ակտուալ սոցիալական խնդիրների մասին, բարձրացնել ավանդաբար լռեցված թեմաներ: Պատկերել կյանքը ինչպիսին այն կա` առանց հղկելու ու չափազանցնելու:
Ի հակադրություն հնաոճ «հայրիկի կինոյին»` Կայե Դյու Սինեմա ամսագրից քննադատները` Տրյուֆոն, Գոդարը, Ռիվետը, Ռոմերը, Շաբրոլը, չունենալով ռեժիսորական կրթություն, իրենք են սկսում ֆիլմեր ստեղծել` փորձելով շտկել ֆրանսիական կինոյում իրավիճակը:
Փողոցների նեղվածքը, բաց տարածքների բացակայությունը երեխաներին զրկում են անգամ ֆուտբոլ խաղալու բերկրանքից: