Դավիդ Բոարետոյի «Ապրիլը Ֆրանսիայում». մանկական հայացքի ուսումնասիրություն:

Օքսանա Կարպովիչի «Գաղտնալսվածները». ավիրված ուկրաինական քաղաքների և գյուղերի պատկերները մեկտեղվում են ռուս զինվորականների և իրենց մտերիմների գաղտնալսված հեռախոսազրույցների ձայնագրությունների հետ:

Ֆարազ Ֆեշարակի ֆիլմը Սերգեյ Փարաջանովի մասին չէ։

Այլ հող չկա. պաղեստինյան տասնինը գյուղակներից կազմված Մոսաֆեր Յաթա համայնքում բնակվելը հավասարազոր է շուրջօրյա գոյատևման և անվերջանալի մարտահրավերների ընդունման:

Սիմաո Կայատեի «Շրջմոլիկը». ոչ մի մոգական ռեալիզմ, միայն տխուր, տաղտկալի իրականություն::

Օրիթ Ֆոուքս Ռոթեմի «Սաբայա» կինոթատրոնը ֆիլմի մասին:

Փողոցների նեղվածքը, բաց տարածքների բացակայությունը երեխաներին զրկում են անգամ ֆուտբոլ խաղալու բերկրանքից:

Իտալական կինոն շարունակում է հետազոտել քրեական աշխարհը: Ռեժիսոր Ֆրանչեսկո Կոստաբիլեի խաղարկային դեբյուտը` «Կին. լռության օրենքը» նվիրված է նդրանգետայի բոլոր զոհերին և բոլոր ըմբոստ կանանց:

Ալեքսեյ Ֆեդորչենկոյի «Վերջին «Սիրելի Բուլղարիան» հիմնվում է խորհրդային մեծ գրող Միխայիլ Զոշչենկոյի ինքնակենսագրականի վրա (Սեմյոն Կուրոչկինը նրա բազմաթիվ կեղծանուններից մեկն է): 

Օլա Յանկովսկայի «Անատոմիայում» դանդաղ տեմպը, քաղաքային մելանխոլիայի մթնոլորտը, երկար ստատիկ պլանները զուգահեռներ են ստեղծում Բեռլինյան դպրոցի ու Թայվանական նոր կինոյի հետ: