Օրիթ Ֆոուքս Ռոթեմի «Սաբայա» կինոթատրոնը ֆիլմի մասին:

Փողոցների նեղվածքը, բաց տարածքների բացակայությունը երեխաներին զրկում են անգամ ֆուտբոլ խաղալու բերկրանքից:

Իտալական կինոն շարունակում է հետազոտել քրեական աշխարհը: Ռեժիսոր Ֆրանչեսկո Կոստաբիլեի խաղարկային դեբյուտը` «Կին. լռության օրենքը» նվիրված է նդրանգետայի բոլոր զոհերին և բոլոր ըմբոստ կանանց:

Ալեքսեյ Ֆեդորչենկոյի «Վերջին «Սիրելի Բուլղարիան» հիմնվում է խորհրդային մեծ գրող Միխայիլ Զոշչենկոյի ինքնակենսագրականի վրա (Սեմյոն Կուրոչկինը նրա բազմաթիվ կեղծանուններից մեկն է): 

Օլա Յանկովսկայի «Անատոմիայում» դանդաղ տեմպը, քաղաքային մելանխոլիայի մթնոլորտը, երկար ստատիկ պլանները զուգահեռներ են ստեղծում Բեռլինյան դպրոցի ու Թայվանական նոր կինոյի հետ:

Ռեժիսոր Դեյվիդ Ռոբերտ Միտչելը լայն ճանաչում ստացավ դեռ իր նախորդ աշխատանքից՝ «Այն հետապնդում է» սարսափից հետո։  Նրա վերջին ֆիլմն էլ՝ «Սիլվեր Լեյքի տակ», նույնիսկ մտավ Կաննի հիմնական մրցութային ծրագիր։ 

Տարանտինոյի 9-րդ ֆիլմը ձոն է հոլիվուդյան ոսկե դարաշրջանին ու հին կինոյի մահվան փաստի տխուր կոնստատացիա։ Սա նաև սիրո խոստովանություն է Նոր Հոլիվուդին, և նույնիսկ օմաժ 60-ականների հեռուստատեսային էնթերթեյնմենթին։ 

1999-ի դեկտեմբերի 31-ին՝ նոր հազարամյակի նախօրեին Նյու-Յորք է ժամանում Հիսուս Քրիստոսը՝ Մարիա Մագդաղենացու ուղեկցությամբ:

Հել Հարթլիի չտեսնված գլուխգործոցի մասին:

Քլեր Դենիի կինոն երբեմն պիտակավորվում է, որպես «սումբուրային», «ծանրակշիռ» կամ «ձանձրալի»: Չնայած դրան արդեն շուրջ երեսուն տարի նա մնում է կինոքննադատների ամենասիրելի ռեժիսորներից մեկը:

Այս համարյա երեք ժամ տևող, սակայն ոչ մի վայրկյան չձանձրացնող հետաքրքրաշարժ ֆիլմ-լաբիրինթոսը բաղկացած է բազմաթիվ փոխկապակցված պատմություններից, որոնք, կարծես մատրյոշկաներ, անընդհատ ելնում են մեկը մյուսի միջից: